NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Cześć. - Cześć.
- Miło cię widzieć. - Wszystko w porządku?
- A u ciebie? - W porządku.
Dobrze wyglądasz.
Ty też. Wyglądasz na wypoczętego.
- Jak ci się mieszka w Brukseli? - Jest inaczej.
Ale praca mi się podoba.
Prawa człowieka?
Dziennikarka śledcza. Kto by pomyślał.
Zbieram informacje w terenie.
Zbrodnie wojenne, handel bronią... Głównie na Bliskim Wschodzie.
Czyli ciągle ścigasz złoczyńców?
Tylko bez udawania.
- Proszę. - Dziękuję.
Chcę prosić o przysługę.
Możesz coś dla mnie sprawdzić? Potrzebuję tego do pracy.
Trop prowadzący do Belgii.
To numer seryjny traktora.
- Kim... - Chcę tylko wiedzieć, czy to ważne.
- Dobra. - Dziękuję.
Naprawdę dobrze cię widzieć.
- Jak poszło? - Dobrze.
- Fuj. - Brzydzi cię mój pot?
Weź prysznic.
- Dołączysz? - Nie.
- Na pewno? - Może.
- Cześć. - Cześć, Kim.
Odszukałem ten numer.
W zeszłym roku traktor był zarejestrowany na firmę El Dorado.
To rancho z końmi.
Potem został wyrejestrowany.
Czy to pomocna informacja?
Nie wiem, sprawdzę.
Dzięki, Bob.
Cel podróży znajduje się po prawej stronie.
ZAMKNIĘTE
Słucham? O co chodzi?
Tylko się rozglądałam.
To prywatna posesja.
Przepraszam.
Bar był zamknięty. Chciałam zaczerpnąć informacji.
- Na jaki temat? - Szukam miejsca na imprezę firmową.
Przeczytałam na stronie, że wynajmujecie przestrzeń.
Dam pani ulotkę z numerem telefonu.
W razie pytań proszę dzwonić, dobrze?
- Tak zrobię. - Dobrze.
Przy okazji, nazywam się Roos. A pan?
Laurent Berger.
Co dalej?
Jest napisane: „Dodać samemu”.
Miały być wszystkie składniki. Inaczej po co kupować zestaw?
Musisz mieć podstawowe składniki.
Jak pastę do zębów, śniadanie czy pościel dla dzieci.
Możesz przestać? Zajmę się tym.
Możesz spać w moim łóżku.
Super.
Długo jeszcze?
Chcę iść ze znajomymi do kina na ósmą.
Nie tak się umawialiśmy, skarbie. Mieliśmy zjeść razem kolację.
Bulion rybny. Nada się?
Do jagnięciny?
Dzień dobry.
- Ojciec w domu? - Tak. Tato.
- Pan Lemmens? - Tak.
Mam pana zabrać do kryjówki.
- Co się stało? - Wyjaśnienia potem. Musimy jechać.
Spakujcie ubrania do torby. Chodź, David. Włóż kurtkę.
- W porządku? - Tak.
To kryjówka. Należy do policji.
Jesteśmy tu bezpieczni.
W porządku?
- To Nick. Kolega z pracy. - Dzień dobry.
Polly, David.
- Dobry. - Chodźcie.
Zostaw ich samych.
Nie jest wielkie, ale ma wszystko, czego potrzeba.
Pełna lodówka, telewizor i Internet.
Sypialnie są na górze.
Mamy tu spędzić noc?
- Mogę zadzwonić do mamy? - Zaczekaj.
- Co się stało? - Kim...
Co z nią?
Pogadajmy na osobności.
Zaczekajcie tu.
Ktoś postrzelił Kim.
Co?
Wiem tylko, że jest w szpitalu.
- Idę poszukać łazienki. - Spoko.
Ludzie widzieli uciekający motocykl.
Wygląda na próbę zabójstwa.
Bob.
Musimy założyć, że to Bouman.
To zdjęcie z telefonu kuriera narkotykowego z Antwerpii.
Wspólnika Jurgena van Kampa.
Podejrzewamy, że Bouman je rozesłał,
aby dowiedzieć się, kim jesteś.
- Do cholery, Nick! - Dlatego cię tu przywieźliśmy.
Jeśli Bouman odnalazł Kim, może dowiedzieć się, gdzie mieszkasz.
Kto to Kim?
Koleżanka z pracy.
Nie żyje?
Nie. Została postrzelona.
- A teraz chcą dorwać ciebie? - Nie ma szans.
- Skąd możesz być pewny, tato? - Polly...
Zadzwonię po mamę, żeby was odebrała.
Idźcie do samochodu.
Niech cię. Miałeś trzymać dzieci z daleka od tego.
Są bezpieczne.
Tak? Muszę jechać pod obstawą do siostry.
To środki ostrożności.
Czy choć raz możesz być szczery?
Muszę je uspokoić, a sama nie wiem, co się dzieje.
To na mnie polują, Liesbeth, nie na was.
Kocham was.
W porządku?
Chcę zobaczyć Kim.
- Wolę, żebyś został tutaj. - To nie było pytanie.
- Chcemy zobaczyć Kim De Rooij. - Rodzina?
Koledzy z pracy.
- Niewiele mogę powiedzieć. - Co z nią?
Straciła dużo krwi. Robimy, co w naszej mocy.
Lekarze...
Proszę pana!
- W porządku? - Tak.
- Pol? - Tak, w porządku.
DWOJE TAJNYCH AGENTÓW INFILTROWAŁO KURORT WAKACYJNY
BARON NARKOTYKOWY FERRY BOUMAN ZATRZYMANY
Pan Bouman? Marc Gevers, policja federalna.
- Wiem, kim pan jest. - Mamy nakaz przeszukania.
Mojego „domu”?
Nakaz wydała oskarżycielowi publicznemu
sędzia Martine Kegels.
Policja ma prawo wejść bez zgody właściciela w związku
z podejrzeniem popełnienia przestępstwa.
Tak, jasne...
Posprzątacie potem po sobie?
Rozesłałeś zdjęcia moich agentów.
Niedługo dowiemy się, czy użyto tego telefonu.
Dorwiemy cię.
Już mnie dorwaliście. O co chodzi?
Złożę ci jednorazową ofertę. Po moim wyjściu straci ważność.
Powiedz, komu wydałeś rozkaz, a dołożę wszelkich starań,
aby dodatkowa kara była jak najniższa.
Jeśli nabierzesz wody w usta, a Peterowi coś się stanie,
przysięgam, że trafisz do najgorszej izolatki w tym więzieniu,
a twojej żonie i każdemu, kogo znasz, tak uprzykrzę życie,
że będziesz błagał o sznur, aby się powiesić.
Co się stało?
Kogo dorwali? Anouk?
Schlebiasz mi, sądząc, że odnalazłem twoich agentów.
Nawet nie wiem, jak się nazywają, a zdjęcie wcale nie pomogło.
To nie moja sprawka.
Daj znać, kiedy odnajdziesz winnego.
Wyślę mu kartkę z podziękowaniem.
Dzień dobry.
Obudziła się?
Przepraszam. Jestem Bob, kolega z pracy.
- Były kolega. - Wiem, kim jesteś.
Jestem Martijn.
Długo ze sobą jesteście?
Prawie rok.
- Często rozmawialiście? - Nie.
Raz w zeszłym tygodniu. Zadzwoniła do mnie.
Prosiła o pomoc w namierzeniu numeru seryjnego.
Wspominała o groźbach?
Nie. Kto jej groził?
Ci handlarze bronią z Syrii?
Nie opowiadała o tym zbyt wiele.
Pewnie chciała mnie chronić.
Mówiła, żebym się nie martwił. Że tylko blefują.
- Nick. - Chwileczkę.
To Marc. Nie sądzi, że to robota Boumana.
Zgadzam się.
Rozmawiałem z jej chłopakiem. Miesiąc temu ktoś jej groził.
Zajmowała się sprawą handlu bronią w Syrii.
Dokąd idziesz?
Dzień dobry.
- Przepraszam. - Tak?
Szukam Alexa, kolegi Kim.
- To ja. - Nazywam się Bob.
Pracowałem z Kim w policji.
Mogę zadać kilka pytań?
- Jasne. Proszę usiąść. - Dziękuję.
W wyniku bombardowania zginęło wtedy 49 osób. Cywile, dzieci.
Kazali czekać, ale Kim się nie bała.
Chciała pokazać te wydarzenia światu.
Amunicja kasetowa jest nielegalna, ale znów jest coraz częściej używana.
Skąd ją biorą? Kradną ze starych magazynów?
Tak, zwłaszcza na Ukrainie.
Od czasu kryzysu na Krymie panuje tam chaos.
Jeden z jej informatorów podążał szlakiem przemytu łodzią.
Broń ukryta w maszynach rolniczych,
wysyłana do Syrii przez belgijskie porty.
Kim szukała dowodów, ale nic nie znalazła.
Jej chłopak mówił, że grożono jej śmiercią.
Tej nocy, gdy zginął jej informator, znalazła w swoim pokoju kulę.
Prosiła, żebym sprawdził numer seryjny traktora
zarejestrowanego na firmę El Dorado.
- Brzmi znajomo? - Nie znam jej.
To rancho z końmi.
Dzwonię w tej sprawie już trzeci raz.
Zawsze odbiera ktoś inny i nikt nie może mi pomóc.
Nie wiedziałam, że lekarz nie miał cennika.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Mój syn miał złamany nadgarstek. Nie pomyślałam, żeby spytać.
Mamo!
Rozmawiam przez telefon, Jackson! Zaczekaj.
To proste, proszę pani. Naprawdę potrzebuję tych pieniędzy.
- Inaczej nie mam jak opłacić rachunku. - Mamo!
Zaraz do ciebie przyjdę, Jackson!
Przepraszam, proszę powtórzyć.
Mam oddzwonić...
Jasne, w porządku.
- Tak? - Kiedy przyjdzie Mikołaj?
Niedługo.
- Skończyłeś list? - Tak.
O co chcesz poprosić Mikołaja?
O PlayStation i smoka Ninjago.
Nie wiem, czy będzie mógł ci dać obie te rzeczy.
- Myślę, że tak. - Naprawdę?
Popatrz!
Chcesz, żeby Melissa pomalowała ci twarz?
- Tak. - To leć.
Mama musi coś przygotować. Zobaczymy się później.
Przepraszam, mogę o coś spytać? Szukam właściciela.
Laurent jest zajęty. Może ja mogę pomóc?
Chciałem spytać o wynajem stajni, ale chyba źle trafiłem.
Dzisiaj panuje tu zamieszanie, ale proszę pójść ze mną.
- Dla nowego klienta znajdzie czas. - Dzięki.
Laurent?
Ja...
Proszę go poszukać. Powinien być w biurze.
- Niech się pan powoła na Nathalie. - Dziękuję.
A to co? Kto puka?
Sprawdźmy.
Założę się, że to koń Mikołaja. Jak sądzicie?
- Tak? - Szukam Laurenta.
Do ciebie, Laurent. Nie znam gościa.
Ten pan chyba nie liczy, że przeskoczy kolejkę, Betty?
Musi odstać swoje jak wszystkie dzieci.
Przysłała mnie Nathalie. Chciałem spytać o rancho.
Nie przyszedł pan do świętego Mikołaja?
Nie, szukam stajni na wynajem.
Słyszałem dużo dobrego i chciałem sprawdzić.
A jak! To rancho pierwszej klasy.
Golnij sobie, Mikołaju.
Załóż spodenki, przystojniaku.
Przez ten alkohol zrobiłam się napalona.
- Jest pan właścicielem? - Tak.
Nazywam się Steve.
Miło mi. Laurent Berger. Więc szuka pan stajni?
Jechał pan aż z Antwerpii?
To dla mojego szefa. Prosił, żebym się tym zajął.
- Często podróżuje w interesach. - Jaka branża?
- Transport. - Kolega po fachu.
Zajmuję się importem i eksportem maszyn rolniczych.
Rancho to moje hobby. Zawsze wpadnie parę groszy.
- Dokąd pan eksportuje? - Blok wschodni, głównie Ukraina.
Laurent, musimy się ruszać. Dzieciaki na nas czekają.
Trafił pan na zły moment. Po więcej informacji
proszę wpaść jutro albo pojutrze.
Obowiązki świętego wzywają.
- No to gdzie są te dzieci? - Właśnie, gdzie?
Gdzie są dzieciaki?
Jeszcze nie wiemy!
Mała Shania!
Spójrzcie, na obrazek, który namalowała Shania.
Czyż nie jest piękny?
Święty Mikołaj nie zapomni twojego rysunku.
Dzieci, wystawcie szklankę piwa, ale może spróbujcie ją trochę ukryć.
W mojej wielkiej księdze przeczytałem, że tatuś lubi wypić piwko albo dwa.
Jeden albo dwa duże sześciopaki.
Święty Mikołaj nie zapomina o dużych dzieciach.
Chodź, usiądź mi na kolanach.
UKRAINA
Pan Berger?
Sprawdzam, czy zrobiłeś to, o co prosiłem.
Wszystko uprzątnięte, jak pan widzi.
Kłamiesz.
Nie. Przeniosłem wszystko na pobliską farmę świń.
Żadnej rodziny, znajomych ani powiązań.
Znalezienie tej kuli zajęło mi minutę.
Gdyby wpadł tu Interpol, ile by im to zajęło?
Wymyśliłbym coś. Bez problemu.
Mój drogi Ratko.
Pozwalam ci wszystko przenosić, bo mamy przeciek.
Na ranchu węszyła dziennikarka.
Pytała o Syrię.
Trafiła na trop prowadzący do Belgii.
Założyliśmy Ratko Trading, aby nie było żadnych powiązań.
Z nikim nie rozmawiałem. Nie jestem głupi.
Widziałeś kiedyś tę kobietę?
Widziałeś?
Była tu z miesiąc temu.
Mówiła, że jest turystką. Zepsuł jej się samochód, więc pomogłem.
Wchodziła do budynku?
Może do toalety, ale nie było tu wtedy broni.
Przysięgam. Nic nie mogła zobaczyć. Żadne ślady nie prowadzą do pana.
Jestem zawodowcem. Dość mi pan płaci.
Co sądzisz?
Wierzę mu.
Co?
Niech to szlag.
Waregem...
Pan Berger?
Zapomniał pan czegoś?
- Bob? - Przepraszam, że tak późno dzwonię.
Możecie jechać do domu. Atak nie ma związku z Boumanem.
- Na pewno? - Tak, na 100%.
Kto za tym stoi?
Staramy się to ustalić.
Nie musisz się już martwić.
Jak się mają dzieci?
Niedobrze, a jak myślisz?
Boją się i mają mnóstwo pytań.
Przepraszam, Liesbeth.
Mógłbyś przyjechać?
Wytłumaczyć im parę spraw, uspokoić je?
Wpadnę później, kiedy będziecie w domu.
Muszę najpierw coś załatwić.
Jasne, daj znać.
Nie ruszaj, bo uszkodzisz. Zostaw. Spróbuj powstrzymać się od drapania.
Proszę, tak dobrze.
Tu leżą zatyczki do uszu, jeśli muzyka będzie za głośno.
Słodkich snów.
Też chce tatuaż. Z twoim imieniem.
Tak? To miłe.
Kiedy będziesz duży. Tatuaże nie są dla dzieci.
- To niesprawiedliwe. - Tak jak wiele rzeczy w życiu.
Ułóż się wygodnie.
- Ten jest najładniejszy. - Podoba ci się?
Ten z kwiatkami?
Mojemu tacie też się podobał?
Nie miałam tego tatuażu, kiedy z nim byłam.
Śpij dobrze.
- Może być? - Tak.
Do zobaczenia rano, skarbie.
Pa.
Dobra.
Moi drodzy!
Panie i panowie.
Przyłączcie się do „Dixie”.
BERGER LOGISTICS MASZYNY ROLNICZE
PRACOWNIK DEFCOM ZATRZYMANY W SPRAWIE HANDLU BRONIĄ
Panie i panowie, jeden strzał na mój znak.
Dzieci, zakryjcie uszy.
Dobądź broni.
Cel.
Defibrylator.
Ładuj.
Celuj nisko.
Odsunąć się!
Ognia!
Cel.
Celuj nisko.
Ognia!
Celuj nisko!
Ognia!
Schowaj broń.
Spocznij.
Panie i panowie, dziękuję za to „Dixie”.
Kolejka dla wszystkich!
Nie przy ludziach.
Proszę, ostatni. Zaraz doleję.
- Cześć, Nick. - Bob.
Kim...
Krwotok wewnętrzny.
Nie zdołali jej uratować.
- Nakryjesz do stołu, Laurent? - Jasne.
I zdejmij ten kapelusz.
Nie lubię, jak chodzisz w nim po domu.
- Jean-Pierre? - Tak, mamo?
Kolacja prawie gotowa.
Od kiedy handlujesz z Ratkiem?
- Co? - To stało na jego podwórzu.
Co z tego? Tak znalazła nas ta Holenderka?
Kiedyś był zarejestrowany na El Dorado.
To chyba dobrze, jeśli dowiedziała się tylko tyle?
To przypadek. Nie sprawdzała nas.
- Przypadek? - Tak.
Ten traktor zaprowadził ją na rancho należące do brata handlarza bronią.
Myślisz, że nie powiążą faktów?
Wyluzuj. Niczego nam nie udowodnią.
Przez ciebie podjęliśmy duże ryzyko.
Musieliśmy kogoś zabić. To mogło ściągnąć na nas uwagę.
Siadajcie do stołu. Pieczeń.
To chyba on.
- Panowie. - Nick, a to jest Bob.
Patrick Diericks. To Bob. Bas, to są Nick i Bob.
Nie przywitasz się? To idź się pobawić.
- Mam mało czasu. - Oglądałeś ostatnio wiadomości?
- Kim De Rooij. - Tak, Nick mi powiedział.
Przykro mi z powodu twojej straty. Wpadła na coś?
To Jean-Pierre i Laurent Bergerowie.
Handlarze bronią, z Ukrainy przez Belgię na cały świat.
Żaden sąd nie zajmie się sprawą handlu bronią.
Dlatego skontaktowaliśmy się z tobą.
Znacie się. Możesz ich przekonać, że to ważne.
Niestety, nikogo nie obchodzą ofiary na Bliskim Wschodzie.
- Dla sądu to nie będzie ważne. - Oni zabili Kim.
Nie zrozum mnie źle. To straszne, co spotkało twoją koleżankę.
Postaw się w mojej sytuacji.
Dlaczego mam pomóc w osobistej wendecie?
To twoja przepustka do Interpolu.
To nie są dwaj zwykli rolnicy, którzy sprzedali kilka kałachów.
Proszę.
Organizacja Water for the Future.
Kopią studnie w biednych krajach.
Kongo, Libia, Mali i Czad.
Organizacja jest przykrywką.
Jean-Pierre był zaangażowany w niemal każdą wojnę w latach 90.,
a Laurent dostarcza zapasy broni.
Jego firma eksportowa jest powiązana z ukraińską armią.
- Czemu wciąż ich nie zdemaskowano? - Bo są bardzo dobrzy.
Gdyby nie Kim, nie wpadlibyśmy na ich trop.
Jaki macie plan?
Tajni agenci.
Uderzymy w nich tam, gdzie czują się bezpieczni. Na ranchu.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Nie ma za co.
Chciałeś o coś spytać?
Tajna agentka, przez którą siedzę, została postrzelona w Brukseli.
Nazywała się Kim De Rooij.
Złóż jej wizytę
i dowiedz się, kim był drugi agent.
Peter.
Gość, który zabił Johna.
Dobra. Dla Johna.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Ugaśmy pragnienie.
Nigdy nie robiłeś czegoś takiego. Ta sprawa jest osobista.
Od teraz ja tu dowodzę, a ty będziesz mnie słuchał.
Mały kowboju.
Takich dziewczyn...
- Co robisz? „Nie mogę powiedzieć”. - Nie mogę o tym rozmawiać.
Taki kit możesz wciskać mamie, ale nie mnie.
Nie staniesz pomiędzy braćmi Berger.
Napisy: Gabriela Deryło